Enerjimiz biter mi? Biter. Zaten tatil için çalışıyoruz. Çok acı bir şey. Böyle düşünmek bile insanı yaptığı işten soğutuyor.
Enerjiyi esas tüketen uzun ve meşekkatli çalışma temposu mu yoksa sürekli aynı monoton ve rutin iş mi? Beden ve ruh ne kadar birlikteyse sanki o kadar ayırmaya çalışıyoruz onları. Bedenin istekleri mi yoksa içimizdeki şeytanın isteklerimi bizi günaha sürükleyen? Bunun cinsellikle alakası da yok. Tembellik de günah. Beden mi oturmak istiyor veya oturmaya alışmış olan ruh mu bunu kabulleniyor ve buna karşı çıkmıyor. Çalışmak istememeye bir karşı çıkış. İnsan kaç gün boş oturabilir , tv izleyebilir , arkadaşlarıyla takılabilir... Çalışma rutini de böyle. Hergün işe git gel... Nereye kadar? Bu rutin nereye kadar kovalar bizi?
Ruhun güzelliklere açık olması tüm bu bunalımlardan uzaklaşmamızı sağlayacak bir yol olamaz mı?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder